Γειά σας! Έχω καιρό να γράψω στο φορουμ σας, αλλά θα ήθελα να μοιραστώ ένα προβληματισμό μου. Νιώθω ότι κουράστικα/βαρέθηκα να καταπίνω αυτα τα σιχαμερά σκευάσματα κ έχω αμφιβολίες για την ψυχοθεραπεία μου. Ο γιατρός μου είπε ότι δεν πρέπει να διακόψω τη φαρμακευτική αγωγή, παρόλαυτα εγώ ξεκίνησα να την μειώνω σταδιακά, μπούχτισα, δεν θέλω πια να παίρνω φάρμακα. Η ψυχοθεραπεύτρια μου, είναι αρκετά καλή, σε σχεση με τόσους που έχω αλλάξει, αλλα προβληματίζομαι. Δεν μπορεί να είναι όσο καλή δείχνει, να με αποδέχεται τόσο απλόχερα κ να ειναι οκ με διαφορες πλευρες του εαυτού μου που εγω εχω αποκλείσει ως απαράδεκτες. Δλδ μέσα μου, επικρατεί μια σύγκρουση σε αυτό που βγάζει που εγω θελω να το δω ως ψεύτικο, προσποιητο. Μπορεί να είναι όντως καλή, αλλα εγω δεν έχω εμπιστοσύνη σε κανέναν κ δεν θέλω να πιστέψω ότι μου πασσάρεται. Το πρόβλημα μάλλον το έχω εγώ κ ειμαι αρκετά καχύποπτη. Φυσικά θα το συζητήσω μαζί της, αλλα ξέρω οτι θα συνεχίσει να μοιάζει τόσο καλή. Θα συνεχίσω τις συνεδρίες μαζί της για λίγο διάστημα ακόμα, αλλα φοβάμαι ότι έχω χάσει την έννοια της ψυχοθεραπείας. Θέλω να ρωτήσω, η ψυχοθεραπεία για να είναι λειτουργική σίγουρα βασίζεται στη σχέση μεταξύ θεραπευτή -θεραπευόμενου. Αν εγώ όπως φαίνεται έχω πρόβλημα στις σχέσεις που αναπτύσσω κ δεν μπορώ να εμπιστευτώ, να πιστώ, να προχωρήσω, τότε τι γίνεται;

Καλησπέρα mmaria,

Οι περισσότερες θεραπευτικές προσεγγίσεις δίνουν έμφαση όλο και περισσότερο στην σχέση μεταξύ θεραπευτή και θεραπευόμενου ενώ η προσωποκεντρική προσέγγιση θεωρεί την σχέση αυτή ως το μοναδικό θεραπευτικό εργαλείο. Προβληματίζεσαι και ανησυχείς ότι έχεις κατά κάποιον τρόπο «χάσει» αυτό το εργαλείο. Υπάρχει όπως και εσύ η ίδια λες μια διάσταση ανάμεσα σ’αυτό που εσύ νιώθεις για κάποιες απαράδεκτες πτυχές του εαυτού σου και σε αυτό που βιώνεις, που εισπράττεις από την θεραπεύτριά σου η οποία είναι πάντα καλή και αποδέχεται όλες τις πλευρές του εαυτού σου. Όλο αυτό σου φαίνεται ψεύτικο, προσποιητό. Πως είναι δυνατόν να αποδέχεται συμπεριφορές και συναισθήματα που θεωρείς άσχημα και απαράδεκτα; Μήπως προσποιείται; Εσύ σίγουρα δεν προσποιείσαι, νιώθεις άσχημα για αυτό το κομμάτι του εαυτού σου και ίσως έχεις δει και άλλους να νιώθουν το ίδιο άσχημα γι’αυτό. Μοιάζει σαν να έχει μια υπεράνθρωπη αντίδραση.
Εσύ έχεις γνωρίσει τις καλές και τις αδύνατες πλευρές του εαυτού σου, ίσως έχεις βιώσει και τις καλές και τις αδύναμες πλευρές άλλων ανθρώπων αλλά η αντίδραση της θεραπεύτριας σου ξεχειλίζει από καλοσύνη και αποδοχή. Κάτι μέσα σ’όλα αυτό δεν το εμπιστεύεσαι, το αμφισβητείς. Ψάχνεις να βρείς τι δεν λειτουργεί σ’αυτήν την σχέση και αμφισβητείς την ικανότητά σου να αναπτύσσεις σχέσεις. Αφού και αυτή η σχέση δεν φαίνεται να λειτουργεί και μάλιστα με μια θεραπεύτρια που είναι εκπαιδευμένη να δημιουργεί σχέσεις, η ευθύνη είναι δική σου. Ακούγεται σαν να είναι μια αυθεντία των σχέσεων αλλά παράλληλα δημιουργεί και μια απόσταση μεταξύ σας. Όμως μια θεραπευτική σχέση είναι μια συνάντηση προσώπων όπου κάθε πρόσωπο που συμμετέχει καθρεφτίζει τις δυνατότητες και τις αδυναμίες του άλλου. Δεν ξέρω εάν παρερμηνεύω τα συναισθήματα σου αλλά έχω την αίσθηση ότι θέλεις να μικρύνεις την απόσταση μεταξύ σας. Ζητάς να μάθεις και να σχετιστείς μ’ένα πρόσωπο και αυτό κατά την γνώμη μου είναι το νόημα της ψυχοθεραπείας και μια πρόσκληση προς την θεραπεύτρια σου για σχέση.

Ευχαριστώ για την απάντησή σας.
Δεν ξέρω αν θέλω να μικρύνω την απόσταση μεταξύ μας, με φοβίζει ήδη το ότι έχουμε έρθει τόσο κοντά κ δεν είμαι σίγουρη ότι θέλω κάτι τέτοιο.
Μοιάζει σαν εξαρτητική σχέση αυτή με την ψυχοθεραπεύτρια κ πάνω στη βδομάδα που περνάει θέλω να την δω, από την άλλη όμως, όταν φτάνει η μέρα, αμφιβάλλω για το κατά πόσο θέλω να την δω κ σκέφτομαι να πάω ή όχι;
Ακόμα, αμφιβάλλω για το αν με βοηθάει. Είναι τόσο άνετη, σαν να είναι φιλενάδα μου, πολλές φορές η συμπεριφορά της με κάνει κ τα χάνω κ σκέφτομαι εγω τι κερδίζω απ' το να πάω να χαχανίζω μαζί της. Δεν αισθάνομαι ότι μπορώ να μιλήσω σοβαρά μαζί της. Ναι αναφέρομαι στους προβληματισμούς μου, με χιουμορ πάντα, αλλά νιώθω αμήχανα όταν θέλω να εμβαθύνω κ συνήθως το αποφεύγω.
Σ' αυτή τη ψυχοθεραπεύτρια πηγαίνω περίπου 6,5 μήνες. Είναι λίγο το διάστημα; Είναι αρκετό ώστε να έχω αναπτύξει τέτοιου είδους οικειότητα; Κ αφού έχω αναπτύξει οικειότητα, γιατί αποφεύγω απ' το να μιλήσω για πράγματα που πονάνε;
Κάτι άλλο που με αγχώνει είναι τι θα γίνει επιτέλους μ' αυτά τα φάρμακα. Η ψυχοθεραπεύτρια κ ο ψυχίατρος επιμένουν πως πρέπει να τα πάρω, να κάνω θεραπεία. Εγώ από μόνη μου τα μείωσα, σχεδόν τα έκοψα, δεν βλέπω διαφορά με το να τα παίρνω ή όχι.
Ένας απ' τους σημαντικούς παράγοντες που με έκαναν να πάρω τέτοια απόφαση είναι, το τι μου λένε οι γύρω (η μάνα μου, ο αδερφός μου, οι φίλες μου). Ότι είναι χαζό να παίρνω ψυχοφάρμακα κ ότι δεν έχω τίποτα, μια χαρά φαίνομαι.
Έχω διαγνωστεί με χρόνια κατάθλιψη, μέτριας βαρύτητας κ ψυχωσικόμορφες εκδηλώσεις. Έπαιρνα cymbalta k solian. Σε δυο ψυχίατρους που έχω πάει μου έχουν πει περίπου τα ίδια κ ότι πρέπει να κάνω θεραπεία. Να δοκίμαζα να πάω κ σε ένα τρίτο; Κ γιατί να τρέχω τελικά στους ψυχίατρους;
Δεν ξέρω, ίσως να είναι αυτοκαταστροφικό αυτό που με έχει πιάσει, αλλά μέσα μου βασανίζομαι. Από τη μια τι μου λένε οι γύρω κ από την άλλη τι μου λένε οι ειδικοί κ γω μέσα μου, δεν ξέρω τι να ακολουθήσω.
Συγνώμη για το μεγάλο κείμενο.
Σας ευχαριστώ.