|
Καλησπέρα mmaria,
Όταν αναφερόμαστε στα στάδια του πένθους ουσιαστικά στηριζόμαστε στο μοντέλο της ψυχιάτρου Elisabeth Kubler-Ross η οποία περιέγραψε την διαδικασία θλίψης και πένθους του ανθρώπου ο οποίος αντιμετωπίζει μια απειλητική για την ζωή του ασθένεια. Αργότερα το μοντέλο επεκτάθηκε και σε άλλες προσωπικές απώλειες όπως ο θάνατος ενός αγαπημένου προσώπου, ένα διαζύγιο, απώλεια εισοδήματος και εργασίας ακόμα και η απώλεια της ελευθερίας ενός ατόμου. Το μοντέλο απαρτίζεται από 5 διακριτά στάδια :
1. άρνηση της πραγματικότητα ( « δεν μπορεί να είναι αλήθεια» ). Η άρνηση είναι ένας μηχανισμός προστασίας ο οποίος βοηθάει τον άνθρωπο να προετοιμαστεί για να αποδεχτεί μια οδυνηρή για αυτόν πραγματικότητα.
2. θυμός ( « γιατί να συμβεί σ’εμένα αυτό;» ). Όταν ο άνθρωπος που πεθαίνει αρχίζει να συνειδητοποιεί την πραγματικότητα είναι πιθανόν να περάσει στο στάδιο του θυμού και να βιώσει ένα αίσθημα αδικίας και βαθιάς απελπισίας.
3. διαπραγμάτευση ( « ναι μεν... αλλά...» ). Στο στάδιο αυτό προσπαθεί να κερδίσει λίγο χρόνο και να αναβάλλει με πράξεις και υποσχέσεις την επικείμενη απώλεια ξεκινώντας μια διαδικασία «παζαρέματος» με τον Θεό, το περιβάλλον του και άτομα κύρους.
4. κατάθλιψη ( « ναι... η ζωή μου απειλείται, μπορεί να πεθάνω» ). Το στάδιο αυτό εκφράζεται με αισθήματα θλίψης, απώλεια ενέργειας, αισθήματα αναξιότητας και απαισιοδοξίας, απόγνωσης. Αρχίζει να αποδέχεται ότι πεθαίνει και αρχίζει η διαδικασία του θρήνου για την απώλεια της ζωής του.
5. αποδοχή ( « ...........» ). Ο άνθρωπος που πεθαίνει δεν αγωνίζεται και έχει συμφιλιωθεί με την ιδέα του θανάτου του. Νιώθει ήρεμος και έτοιμος να πεθάνει.
Κατά την γνώμη μου το πένθος όπως και οποιοδήποτε ανθρώπινο βίωμα θα πρέπει θα πρέπει να ειδωθεί μέσα στα πλαίσια μιας προσωπικής διαδικασίας και όχι σαν μια αυστηρή αλληλουχία σταδίων την οποία ο κάθε άνθρωπος θα πρέπει να περάσει με ορισμένη διάρκεια. Το μοντέλο της Kubler - Ross προσφέρει κατευθυντήριες γραμμές κι ένα θεωρητικό πλαίσιο στους επαγγελματίες ψυχικής υγείας. Το σημαντικό είναι να μπορέσει ο καθένας να βιώσει και να θρηνήσει την προσωπική του απώλεια και όλα τα συναισθήματα που αναδύονται από αυτήν με σεβασμό, αποδοχή και ελευθερία. Ελευθερία να μπορεί να επιστρέφει σε οποιοδήποτε συναίσθημα ή στάδιο έχει ανάγκη ακόμα κι αν «θεωρητικά» έχει φτάσει στο σημείο να αποδεχτεί την απώλεια του. Σεβασμό, αποδοχή και ελευθερία ακόμα και να βιώνει συγκρουόμενα συναισθήματα ή όπως θα λέγαμε θεωρητικά να συνυπάρχει σε δύο στάδια ταυτόχρονα.
|
