"Ο αυτοτραυματισμός είναι μία κίνηση σωματικής βλάβης του εαυτού από πρόθεση, χωρίς όμως να στοχεύει στην αυτοκτονία. Εκδηλώνεται με κοψίματα, εγκαύματα, γρατζουνιές, χτυπήματα, ξερίζωμα των μαλλιών ή ακόμα και σπάσιμο των οστών, που προκαλούνται από το ίδιο το άτομο στον εαυτό του."
Σαν ορισμός είναι κάτι εύκολο να απαντηθεί, τα περαιτέρω αίτια που φέρνουν ένα άτομο σε αυτό το τρυπάκι κ η διαιώνιση του προβλήματος πως είναι δυνατόν να αντιμετωπιστεί;

Αγαπητή φίλη

Κατ αρχήν σ ευχαριστώ που ανοίγεις ένα τόσο σοβαρό και ιδιαίτερο θέμα ‘όπως ο αυτοτραυματισμός. Θα μπορούσαμε ίσως να απαριθμήσουμε μία σειρά πιθανών αιτίων που βάζουν το άτομο σ αυτή τη διαδικασία..Έντονο αίσθημα ενοχής που τιμωρείται ,εξιλέωση ,ανάγκη να νοιώσω ότι υπάρχω, ανάγκη ν αποδείξω ότι έχω αισθήματα, ότι μπορώ να νοιώσω κ.ο.κ. Δεν ξέρω αν η παράθεση αιτιών- που μπορεί να είναι όσες και οι άνθρωποι που αυτοτραυματίζονται -μπορεί να βοηθήσει. Αντίθετα εκείνο για το οποίο μπορώ να σε διαβεβαιώσω είναι ότι διαισθάνομαι πόσο απίστευτα επώδυνο μπορεί είναι αυτό το βίωμα-αίτιο που ενσωματώνεται με τέτοιο τρομακτικό τρόπο .
Συγκεκριμένη απάντηση στο ερώτημα που θέτεις μπορεί να δώσει μόνο ο ίδιος ο αυτοτραυματιζόμενος ο οποίος και θα αντιμετωπίσει το θέμα αυτό με τη συστηματική βοήθεια του κατάλληλου –κατά την κρίση του-θεραπευτή.
Πάντως το ότι έχει αναγνωρίσει το πρόβλημα και αναζητά λύσεις είναι ήδη ένα πρώτο ,σημαντικό βήμα,

Αποφεύγω να μιλήσω ειλικρινά μάλλον. Θυμάμαι αρκετά διστήματα στη ζωή μου όπου προκαλούσα σωματικό πόνο στον εαυτό μου. Το κύριο μέλλημα μου ήταν να μην καταλάβει, υποψιαστεί κάποιος 'πως χτύπησα'. Το γιατί κ το πως, σαφώς δεν μπορούν να μου το δώσουν διάφοροι αναρτημένοι ορισμοί στο νετ, αλλα είναι μέσα μου η απάντηση. Ξέρω ότι ντρέπομαι να το συζητήσω, φοβάμαι να ανοίξω μια κουβέντα που δεν ξέρω που θα καταλήξει, όμως γνωρίζω μέσα μου ότι δεν είναι λογικό κάποιος να προκαλεί κακό στον ίδιο του τον εαυτό, έστω κ αν αυτή η συμπεριφορά τον χαρακτηρίζει.
Κάπου είχα διαβάσει ότι η αυτοτραυματική συμπεριφορά εμφανίζεται κυρίως σε άτομα που πάσχουν από ψυχικές διαταραχές. Μπορεί εύκολα κάποιος να χαρακτηρίσει αυτήν την πράξη ως αποτέλεσμα αδυναμίας του ατόμου να ανταπεξέλθει στις δύσκολες καταστάσεις της ζωής του που το πιέζουν ψυχολογικά. Δηλαδή, πιο απλά, ένα άτομο, μέσω του πόνου που θα προκαλέσει στο σώμα του θα απελευθερώσει τον ψυχολογικό του πόνο και κυρίως την ένταση, τα οποία είναι συνέπειες της καταπίεσης που δέχεται το άτομο. Επίσης ο αυτοτραυματισμός σε μία συγκεκριμένη κατηγορία ανθρώπων επιφέρει χημικές αλλαγές στα νεύρα και στον εγκέφαλο ώστε με τον πόνο να νιώθουν ικανοποίηση και ευτυχία. Η παρουσία των ενδορφινών εξηγεί ικανοποιητικά και την αντοχή στον πόνο ,
όπως και την αυτοκαταστροφική συμπεριφορά. Τέλος, μία πιθανή αιτία που οδηγεί στον αυτοτραυματισμό είναι η αυτοτιμωρία, δηλαδή το άτομο πιστεύει ότι αξίζει τον πόνο για προσωπικούς του λόγους.
Τώρα μάλλον αυτά είναι τα κοινά αποδεκτά απο όλους, μπορώ ίσως να βρω μέσα μου τους λόγους που με οδηγούν σ αυτή την πράξη, αλλα όταν υιοθετείς ένα μοτίβο, δύσκολο να σταματήσεις, μπορείς σαφώ να το περιορίσεις κ ως ένα βαθμό τα έχω καταφέρει.

Όταν προκαλέσεις κάποιο σωματικό πόνο στον εαυτό σου φαίνεται να μη σε τρομάζει αυτός καθαυτός ο πόνος αλλά το να μην καταλάβουν οι άλλοι αυτό που έκανες. Λίγο σημασία έχει η δική σου ανάγκη που τον προκαλεί –ο σοβαρός λόγος που προφανώς έχεις για να ενεργήσεις έτσι -αλλά το στίγμα του ψυχικά «διαταραγμένου» που αδίστακτα βάζουμε σε οποιονδήποτε συμπεριφέρεται με τρόπο που δεν μας είναι κατανοητός. Από την άλλη μεριά υπάρχει ταυτόχρονα μέσα σου και μια φωνή που σου λέει ότι αυτό που κάνεις δεν είναι λογικό. Σαν νάνε δυο κομμάτια σου που σ αυτή τη φάση φαίνεται να συνυπάρχουν αλληλοαμφισβητούμενα. Σαν η λογική να μην πολυαναγνωρίζει την ανάγκη και η ανάγκη να μην πολυνοιάζεται για τη λογική. Και όλα αυτά σαν ν ακούω να αμφισβητείς την πρόθεσή σου να τα εκφράσεις με ειλικρίνεια.

Σίγουρα αμφισβητώ την πρόθεση μου να εκφραστώ με ειλικρίνεια, γιατί είναι ένα ευαίσθητο για εμένα θέμα το οποίο δεν το εχω συζητήσει κ μοιάζει εντελώς παρανοικό το να συζητάω κάτι το οποιο δεν ξερω για πιο λογο γινεται, παρα μόνο γνωρίζω επιμελώς να το κρύβω.

Νοιώθεις να μην έχει νόημα να συζητάς κάτι που δεν μπορείς να καταλάβεις γιατι συμβαίνει.Πρέπει να δώσεις μια εξήγηση γιαυτό,πρέπει να υπάρχει μια εξήγηση.Σαν να οφείλεις να δικαιολογήσεις μια δεδομένη συμπεριφορά σου.Δεν δικαιούσαι να λειτουργείς με ενα συγκεκριμένο τρόπο γιατι έτσι νοιώθεις ,ετσι μπορείς.Δεν δικαιούσαι να μοιράζεσαι αυτο που νοιώθεις γιατι αυτό που νοιώθεις μοιάζει ανεξήγητο.