|
Είναι ανεξήγητο, κατά ένα μέρος. Δεν είναι μια αποδεκτή στάση ζωής ο αυτοτραυματισμός, αντίθετα μπορείς να το πεις κατακριτέο. Προσωπικά αισθάνομαι πολύ άβολα που έχω ξεκινήσει μια τέτοιου είδους κουβέντα, σαν να κάνω κάτι κακό. Δεν ξέρω αν μου επιτρέπεται να μιλήσω όπως το αισθάνομαι κ αν είναι αποδεκτό, γράφω στο διαδίκτυο, μπορεί να προκαλέσουν τα λόγια μου ή να βρεθούν κάποιοι που να επιχειρήσουν να δοκιμάσουν κ αυτό δεν θα το συνιστούσα. Ο λόγος που το έκανα, είναι κάτι σαν δράση-αντίδραση. Πονούσα μέσα μου, ανεξήγητα, δεν έβρισκα διέξοδο, εμπηγα το κοπίδι κ ασχολιόμουν με τη πραγματική πληγή μου κ όχι με έναν ανεξήγητο πόνο. Ύστερα, έγινε συνήθεια, σαν να ήταν το παυσίπονό μου. Δεν είναι νορμαλ όμως, ούτε φυσιολογικό.
|
