Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα για την ψυχική υγεία(10 Οκτωβρίου)το ελληνικό Υπουργείο Υγείας ανέφερε μεταξύ άλλων και τα παρακάτω σχετικά με την κατάθλιψη.
"Η κατάθλιψη είναι η συχνότερη ψυχική διαταραχή και αναμένεται κατά τα επόμενα 20 χρόνια να έχει αυξητικές τάσεις. Σύμφωνα με τα στοιχεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, η κατάθλιψη παγκοσμίως κατέχει σήμερα την 4η θέση, από πλευράς απώλειας ετών ζωής, απαλλαγμένων από αναπηρία και κοινωνική δυσλειτουργία, ενώ το 2020, θα καταλάβει τη 2η θέση στις δυτικές κοινωνίες και την 1η ανεξαρτήτως φύλου και ηλικίας. Μία στις πέντε γυναίκες και ένας στους οκτώ άνδρες αναπτύσσουν κατάθλιψη κάποια στιγμή της ζωής τους σύμφωνα με τα υπάρχοντα διεθνή στοιχεία, ενώ στην Ελλάδα υπολογίζεται ότι 25% των ανδρών (περίπου 850.000 Έλληνες) και το 33% των γυναικών (περίπου 1,1 εκ Ελληνίδες) πάσχουν από ήπια έως σοβαρή κατάθλιψη"

Διαβάζοντας το post σου Γιώργο μου γεννήθηκαν κάποιοι προβληματισμοί. Πιστεύω ακράδαντα οτι τα συμπτώματα και οι διαταραχές που εμφανίζει κάθε άνθρωπος δεν είναι τίποτα περισσότερο παρα η προσπάθεια του όργανισμού του να επιβιώσει και να ανταποκριθεί στη ζωή του έτσι όπως εκείνος την αντιλαμβάνεται. Για να το κάνω πιο συγκεκριμένο και να αναφερθώ στο κείμενο που έχεις δημοσιεύσει, πιστεύω οτι κάθε ένας απο τους ανθρώπους που εμφανίζουν κατάθλιψη κάθε χρόνο κάνει το καλύτερο που μπορεί για να ανταπεξέλθει στις συνθήκες του περιβάλλοντός του. Και το καλύτερο αυτή τη στιγμή είναι η κατάθλιψη, όσο παράξενο και αν ακούγεται αυτό.
Αναρωτιέμαι τι σημαίνει κατάθλιψη για μένα και σκέφτομαι οτι η κατάθλιψη, όπως εγώ προσωπικά την ορίζω, είναι ένα άφημα, μια ξεκάθαρη παραίτηση απο τη ζωή. Αλήθεια, γιατί το καλύτερο που μπορώ να κάνω είναι να παραιτηθώ απο τη ζωή? Πώς φαντάζει στα μάτια μου η ζωή για να θέλω να βουλιάξω σε μια μαυρίλα, προστατευμένη απο αυτή? Πόσο απειλητική μπορεί να μοιάζει, πόσο δύσκολη, πόσο κενή ή δίχως νόημα. Πόσο κουραστική ακόμα.
Δεν ξέρω τι μπορεί να σημαίνει κατάθλιψη για άλλους ανθρώπους. Ο ορισμός που δίνω είναι τελείως προσωπικός. Είμαι σίγουρη οτι για τον καθένα μας η κατάθλιψη έχει ένα άλλο νόημα και μια διαφορετική λειτουργία. Είμαι επίσης σίγουρη οτι μπορεί να χρησιμεύσει σαν δώρο σε όποιον τη βιώσει ή σε όποιον βρεθεί δίπλα σε κάποιο κοντινό του πρόσωπο που τη βιώνει.

Φαντάσου πως ένοιωσα Κατερίνα οταν ,αφού διάβασα χθές το προσωποκεντρικό σχόλιό σου πάνω στή στατιστική της κατάθλιψης που μετέφερα εδω(και με το οποίο βέβαια συμφωνώ ) σήμερα το πρωί διάβασα στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ άρθρο που τιτλοφορείται "το ηλεκτρικό ρεύμα "νικάει" την κατ'αθλιψη."Το 'αρθρο αναφέρεται σε πείραμα του καθηγητή Fritz A.Henn(Εθνικό Ινστιτούτο Brookland,Long Island)που παρουσιάστηκε στο μουσείο Γουλανδρή απο τους καθηγητές Α.Φωκά και Φ.Καφάτο."Η ομάδα του Henn,δημιούργησε συνθήκες κατάθλιψης σε ποντίκια και εν συνεχεία συνέκρινε τον εγκέφαλό τους με αυτόν των κανονικών παντικιών.Αυτό που παρατήρησε,ήταν η ύπαρξη μιας πολύ μικρής περιοχής του εγκεφάλου των ποντικιών σε κατάθλιψη,η οποία κατανάλωνε αυξημένη ενέργεια.Εν συνεχεία διαπίστωσε οτι και στον ανθρώπινο εγκέφαλο υπάρχει μια τέτοια μικρή περιοχή,η οποία όμως διαμορφώνει σημαντικότατο ρόλο στην κατάθλιψη.Το πείραμα συνεχίστηκε σε μια γυναίκα με χρόνια κατάθλιψη η οποία υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση.Οι γιατροί προκάλεσαν ηλεκτρική διέγερση στη συγκεκριμένη περιοχή του εγκεφάλου της με την τοποθέτηση ηλεκτροδίων και η πάσχουσα θεραπεύτηκε.Το πείραμα θα πραγματοποιηθεί και σε άλλους οκτώ ασθενείς."
Να δούμε τι άλλες "ελεύθερες επιλογές" μας επιφυλάσσει το βιοιατρικό μοντέλο.Αλήθεια θυμίζει σε κανέναν αυτό το πέιραμα κάτι απο τις ψυχιατρικές πρακτικές των αρχών του προηγούμενου αιώνα που πολλόι θέλουν να ξεχάσουμε?